Uciekł z Syberii, zbroi Ukrainę i marzy o wielkiej fabryce dronów we Francji.

From dzieciństwa na obrzeżach Syberii po tajne rozmowy w Paryżu i Brukseli, Michaił Kokoricz zamienił wygnanie w dźwignię, budując imperium dronów, które zasila ukraiński wysiłek wojenny i wkrótce może przekształcić europejski przemysł obronny.

Fizyk z krańca Rosji

Michaił Kokoricz dorastał w Buriacji, rozległym regionie przy granicy rosyjsko‑mongolskiej, około 6 000 kilometrów od Moskwy. Ten dystans nie był tylko geograficzny. Później opisywał siebie jako część „jedynego wolnego pokolenia” Rosjan - tych, którzy wchodzili w dorosłość w burzliwych postsowieckich latach 90., zanim Władimir Putin utrwalił władzę.

Wykształcony jako fizyk, Kokoricz zbudował swój pierwszy majątek w rosyjskich sektorach high‑tech i kosmicznym. Rosnący sprzeciw wobec Kremla i zacieśniającej się kontroli popchnął go do opuszczenia kraju w 2012 roku. Najpierw były Stany Zjednoczone, potem Europa. W 2024 roku poszedł o krok dalej i całkowicie zrzekł się rosyjskiego obywatelstwa.

„Jeśli boisz się wilków, nie wchodź do lasu” - lubi powtarzać; to zdanie stało się jego nieoficjalnym mottem.

Wilkami w jego przypadku są Kreml, rosyjskie służby bezpieczeństwa oraz szerszy zestaw presji politycznych i ekonomicznych, które ciągną się za każdym dysydenckim oligarchą za granicą.

Destinus: zwrot od hipersonicznych marzeń do dronów wojennych

W 2021 roku Kokoricz założył Destinus - początkowo przedstawiane jako start‑up lotniczo‑kosmiczny realizujący coś, co brzmiało jak science fiction: autonomiczny hipersoniczny samolot zdolny przelatywać między kontynentami z prędkością wielokrotnie przekraczającą prędkość dźwięku. Projekt przyciągnął inżynierów i inwestorów, lecz okazał się trudny do skomercjalizowania w krótkim terminie.

Zamiast się na nim rozbić, Destinus zmienił kurs. Firma weszła na szybko rosnący rynek dronów obronnych, wykorzystując know‑how lotnicze do projektowania dużych bezzałogowców ukierunkowanych wprost na potrzeby armii walczących na froncie.

Dziś Destinus deklaruje około 300 mln euro rocznych przychodów i przedstawia się jako czołowy europejski producent „dużych dronów uderzeniowych”, z Ukrainą jako głównym klientem.

Drony trafiające na ukraiński front

Portfolio firmy obejmuje kilka rodzin wojskowych dronów, z których każda jest zbudowana pod inny profil misji:

• Lord - duże drony uderzeniowe zdolne przenosić dziesiątki kilogramów materiałów wybuchowych na duże odległości.
• Ruta - drony typu pocisku manewrującego, projektowane do przełamywania obrony przeciwlotniczej i rażenia celów stałych.
• Hornet - szybkie drony przechwytujące, stworzone do ścigania, nękania lub niszczenia innych bezzałogowców.
• Dedykowane platformy antydronowe, obecnie dopracowywane do użycia nad infrastrukturą krytyczną i na polu walki.

Ukraińskie siły, stojące w obliczu stałego ostrzału rosyjskimi rakietami i dostarczanymi przez Iran dronami Shahed, coraz bardziej polegają na systemach bezzałogowych - zarówno w działaniach ofensywnych, jak i ochronnych.

Destinus chce stać się firmą, która będzie w stanie wysyłać do Kijowa setki, a potem tysiące, gotowych do walki dronów każdego miesiąca.

Od 10 000 dronów do marzenia o mega‑fabryce

Do 2023 roku Destinus miał już wyprodukować około 10 000 dużych dronów - według doniesień francuskich mediów. Jak na start‑up mający ledwie dwa lata, to nietypowe liczby. Jednak wewnątrz firmy traktuje się je jako serię prototypową tego, co ma nadejść.

Deklarowany cel to skala przemysłowa: 100 000 dronów rocznie. Oznacza to poziom automatyzacji i logistyki bardziej znany z produkcji samochodów niż z tradycyjnego przemysłu zbrojeniowego.

Aby to osiągnąć, Kokoricz forsuje śmiały pomysł: gigantyczną, w dużej mierze zautomatyzowaną fabrykę dronów na europejskiej ziemi.

Plan zakłada „mega‑fabrykę” wspartą kwotą rzędu kilkuset milionów euro, produkującą nawet do 1 000 dronów miesięcznie na potrzeby samej Ukrainy.

Cel	Wartość	Termin
Drony wyprodukowane (dotychczas)	10 000	Do 2023 r.
Roczny cel produkcyjny	100 000 dronów	Średni termin
Miesięczne dostawy dla Ukrainy	1 000 dronów	Cel na najbliższe lata
Planowana inwestycja w mega‑fabrykę	Setki milionów euro	W trakcie negocjacji

Dlaczego Francja jest na krótkiej liście

Mówi się, że kilka krajów europejskich liczy się w wyścigu o goszczenie mega‑fabryki, ale Francja wyłoniła się jako jeden z najsilniejszych kandydatów. Destinus już utrzymuje biura w Paryżu, a państwo francuskie chce wzmocnić swoją bazę przemysłową w obronności po latach napiętych budżetów.

Kraj oferuje też doświadczone klastry lotnicze wokół Tuluzy, Bordeaux i regionu paryskiego, a także dostęp do dużych koncernów obronnych i szerokiej puli inżynierów. Dla Paryża przyciągnięcie takiej fabryki oznaczałoby miejsca pracy, transfer technologii i większą dźwignię w NATO w czasie, gdy wojna bezzałogowa przepisuje doktryny pola walki.

Zakład zlokalizowany we Francji uczyniłby ten kraj centralnym hubem dostaw dronów bojowych dla Ukrainy, a z czasem także dla innych europejskich partnerów.

Projekt nadal wymagałby zgód regulacyjnych, ocen środowiskowych i złożonych uzgodnień dotyczących kontroli eksportu, ponieważ wiele komponentów dronów może zostać uznanych za wrażliwą technologię podwójnego zastosowania.

Fabryki rozproszone po Europie i Ukrainie

Destinus jest już daleki od bycia projektem na papierze. Przemysłowy zasięg firmy rozciąga się na kilka państw europejskich:

• Zakłady produkcyjne w Hiszpanii, Niderlandach i Niemczech.
• Obiekty na Ukrainie, blisko końcowych użytkowników sprzętu.
• Biura korporacyjne i inżynieryjne w Paryżu, wykorzystywane jako przyczółek polityczny i finansowy.

Zeszłego lata Destinus zwiększył potencjał B+R, kupując szwajcarski start‑up i pozyskując nowe kompetencje w awionice i napędzie. Na początku października podpisał strategiczne partnerstwo z francuskim gigantem obronnym Thales.

Współpraca z Thales ma przyspieszyć integrację zaawansowanych sensorów, łączności i systemów walki elektronicznej w dronach Destinusa. Dzięki temu łatwiej będą one włączać się w sieci NATO i przyszłe paneuropejskie siatki obrony powietrznej.

Budowa europejskiej „ściany antydronowej”

W Brukseli urzędnicy forsują ideę, która do niedawna brzmiała teoretycznie: kontynentalną „ścianę antydronową” rozciągającą się na terytorium UE. Celem jest ochrona infrastruktury krytycznej, miast, portów i zasobów wojskowych przed tanimi, trudnymi do wykrycia bezzałogowcami.

Destinus chce być jednym z dostawców tej tarczy. Obok platform przechwytujących, takich jak Hornet, jego systemy antydronowe są projektowane tak, by współpracować z sieciami radarowymi i zagłuszaczami elektronicznymi już wdrożonymi w kilku państwach członkowskich.

Do 2027 roku UE ma nadzieję wdrożyć warstwowy zestaw sensorów, przechwytujących i systemów dowodzenia, które potrafią wykryć i zneutralizować wrogie drony, zanim uderzą.

Co mega‑fabryka dronów oznacza w praktyce

Za wielkimi słowami mega‑fabryka to w istocie wysoko zautomatyzowana linia, na której kadłuby, skrzydła, zespoły napędowe i elektronika są składane niemal jak dobra konsumenckie. Roboty wykonują powtarzalne zadania, a inżynierowie nadzorują jakość oraz integrację oprogramowania.

Dla lokalnych społeczności może to oznaczać tysiące miejsc pracy bezpośrednich i pośrednich: techników, specjalistów od danych, pracowników logistyki, dostawców kompozytów, baterii i elektroniki. Może też wywołać debaty o eksporcie uzbrojenia, hałasie, wykorzystaniu gruntów i ryzyku stania się strategicznym celem w przyszłym konflikcie.

Dla Ukrainy stały strumień dronów budowanych w Europie zmniejszyłby zależność od doraźnych dostaw z wielu krajów i od prywatnych darczyńców. Pozwoliłby planować kampanie w dłuższym horyzoncie, wiedząc, że straty na polu walki da się uzupełniać w tempie przemysłowym.

Kluczowe pojęcia i przyszłe scenariusze

Dyskusje wokół Destinusa uwypuklają kilka pojęć, które często są używane zbyt swobodnie:

• Dron typu pocisku manewrującego: dron lecący zaprogramowaną trasą na małej wysokości, jak klasyczny pocisk manewrujący, ale często możliwy do ponownego użycia lub przystosowania do różnych ładunków.
• System antydronowy: połączenie radarów, kamer, detektorów fal radiowych i środków przechwytywania (dronów, pocisków lub zagłuszaczy) służące do wykrywania i zatrzymywania wrogich bezzałogowców.
• Technologia podwójnego zastosowania: komponenty, które mogą służyć zarówno celom cywilnym, jak i wojskowym - np. układy nawigacyjne czy łącza satelitarne - i podlegają ścisłej kontroli w prawie eksportowym.

Jednym z prawdopodobnych scenariuszy jest przenikanie technologii rozwijanych dla Ukrainy i unijnej „ściany antydronowej” do zastosowań cywilnych. Lotniska, firmy energetyczne i organizatorzy wydarzeń już szukają tańszych sposobów monitorowania i kontrolowania dronów w pobliżu zatłoczonych miejsc.

Drugi scenariusz jest mniej komfortowy: wraz ze wzrostem produkcji i dostępem kolejnych podmiotów do zaawansowanych systemów bezzałogowych rośnie ryzyko proliferacji. Podmioty niepaństwowe i reżimy autorytarne mogą adaptować podobne technologie, zmuszając Europę do wyścigu zbrojeń w domenie bezzałogowej.

Destinus, kierowany przez człowieka, który niegdyś uciekł z Syberii przed zacieśniającym się reżimem, dziś znajduje się w samym centrum tego napięcia: między innowacją a eskalacją, między europejskim bezpieczeństwem a eksportem coraz bardziej autonomicznych systemów uzbrojenia.