Armia USA planuje unowocześnić część swoich śmigłowców UH-60M Black Hawk.

Armia USA, chcąc utrzymać pełną gotowość swojego kluczowego śmigłowca użytkowego przez kolejne dekady, zamierza przyspieszyć modernizację części posiadanych UH-60M Black Hawk poprzez nowy program ukierunkowany na wdrożenie rozwijających się zdolności oraz wzmocnienie bazy przemysłowej odpowiedzialnej za serwis, naprawy i aktualizacje. W tym celu uruchomiono formalny proces pozyskania informacji od rynku w postaci zapytania RFI, którego zadaniem jest zebranie propozycji pozwalających ułożyć ramy przyszłego programu modyfikacji floty.

„UH-60 Black Hawk Commercial Modification RFI” - założenia i rola UHPO

Ogłoszenie, opublikowane przez Departament Armii w strukturach Departamentu Obrony USA, wpisuje się w działania planistyczne prowadzone przez Biuro Programów Śmigłowców Użytkowych (UHPO). Zapytanie funkcjonujące pod nazwą „UH-60 Black Hawk Commercial Modification RFI” ma ustalić, jakimi zdolnościami w zakresie produkcji, obsługi, remontów i modernizacji dysponuje przemysł, aby wspierać rozwój platformy w perspektywie następnych dziesięcioleci.

Z perspektywy Armii USA flota Black Hawk ma zachować krytyczne znaczenie zarówno w operacjach wojskowych, jak i w zadaniach realizowanych na terytorium kraju po roku 2050. W tym kontekście program modyfikacji - wcześniej określany jako rekapitalizacja floty - traktowany jest jako jeden z filarów podtrzymania dostępności operacyjnej statków powietrznych, a jednocześnie jako narzędzie stopniowego wprowadzania nowych technologii i unowocześniania jednostek lotnictwa wojsk lądowych.

Wzmocnienie bazy przemysłowej i systemu utrzymania floty

Istotnym elementem inicjatywy jest także wzmocnienie bazy przemysłowej, która stoi za utrzymaniem śmigłowców. Priorytetem ma być zwiększenie potencjału napraw struktur płatowca oraz wykonywania remontów głównych kluczowych podzespołów tak, aby system logistyczno-serwisowy nadążał za postępującym starzeniem się floty. W ramach RFI firmy proszone są o przedstawienie informacji o możliwościach produkcyjnych i remontowych, potencjalnych modelach współpracy z Armią USA, a także o ocenę ryzyk - zarówno technicznych, jak i finansowych - związanych z realizacją takiego programu.

Uzupełniająco, w praktyce program tej skali zwykle wymaga także odpowiedniego przygotowania zaplecza szkoleniowego i dokumentacyjnego. Obejmuje to m.in. aktualizacje procedur obsługowych, dostępność symulatorów i materiałów dydaktycznych dla personelu latającego oraz technicznego, a także standaryzację konfiguracji wyposażenia w różnych jednostkach, co ułatwia planowanie części zamiennych i harmonogramowanie prac serwisowych.

UH-60M Black Hawk: doświadczenie eksploatacyjne i potrzeba modernizacji

UH-60M Black Hawk, wprowadzony do służby w 2006 roku, stanowi rozwinięcie rodziny śmigłowców, której początki sięgają lat 70. XX wieku. Wariant „M” przekroczył łącznie 15 milionów godzin nalotu i potwierdził swoją wszechstronność w zadaniach bojowych, transporcie taktycznym, misjach ratowniczych oraz operacjach wsparcia humanitarnego. Jednocześnie wieloletnia, intensywna eksploatacja oznacza naturalne zużycie elementów strukturalnych, a szybkie dojrzewanie nowych technologii zwiększa presję na zaplanowanie szeroko zakrojonej modernizacji.

Nowe zdolności dla UH-60M Black Hawk i powiązania z FLRAA

Wśród analizowanych kierunków rozwoju pojawia się możliwość integracji niewielkich bezzałogowych systemów powietrznych sterowanych oprogramowaniem wykorzystującym sztuczną inteligencję. Takie środki mogłyby prowadzić rozpoznanie lub zapewniać wsparcie ogniowe, podczas gdy sam śmigłowiec pozostawałby poza zasięgiem bezpośrednich zagrożeń.

Równolegle postępują prace nad programem Future Long Range Assault Aircraft (FLRAA), który ma w długiej perspektywie wyznaczyć następcę Black Hawk. Mimo tego wiele wskazuje, że UH-60M Black Hawk pozostanie przez co najmniej kolejne dwie dekady jednym z centralnych filarów lotnictwa Armii USA.

Warto też zauważyć, że wprowadzanie nowych komponentów i funkcji cyfrowych zwykle zwiększa znaczenie odporności na zakłócenia oraz bezpieczeństwa teleinformatycznego. W praktyce oznacza to potrzebę uwzględniania w modernizacjach takich obszarów jak ochrona łączy danych, kontrola dostępu do oprogramowania pokładowego oraz kompatybilność z systemami dowodzenia i łączności używanymi w działaniach połączonych.

Źródło zdjęć: Departament Obrony USA.